كریمیان، عضو كمیسیون صنعت اتاق ایران از مشكلی كه در صنعت داروسازی به دلیل تحریم و دست نیافتن به مواد اولیه تولید به وجود آمده خبر داد. وی مدعی شد: «با ادامه وضعیت فعلی پیش‌بینی این است كه تا آبان و آذرماه سال جاری قادر به تولید هیچ آنتی‌بیوتیك یا دارویی نخواهیم بود.» توقف تولید آنتی‌بیوتیك در ماه‌های آتی كه به فاجعه‌ای در ماه‌های آینده تبدیل خواهد شد در شرایطی صورت می‌گیرد كه علاوه بر تحریم مواد اولیه دارویی، ایران در واردات برخی از داروهای خارجی نیز با چالش مواجه شده است و در ماه‌های اخیر بسیاری از داروهای معمول خارجی از جمله قرص آهن كودكان در بازار نایاب شده است.

كریمیان به بیان وخامت اوضاع تولیدكنندگان دارو به‌ویژه تولیدكنندگان آنتی‌بیوتیك پرداخته و گفته: «وضعیت كارخانجات داروسازی مناسب نیست و در حال حاضر دو كارخانه بزرگ آنتی‌بیوتیك در حال تعطیل شدن هستند و به‌زودی با كمبود آنتی‌بیوتیك در كشور مواجه خواهیم شد.» اما در حالی كه با توقف تولید آنتی‌بیوتیك در ایران، فاجعه‌ای بزرگ در حال رقم خوردن است، مسوولان دولتی تاكنون نتوانسته‌اند راهكار مناسبی را در این رابطه به اجرا درآورند.

كریمیان در این‌باره می‌گوید: «امور بانكی حدود 60 تا 70 درصد كارخانجات داروسازی از طریق بانك ملی انجام می‌شود و به دلیل مشكلات بین‌المللی برای آن تجار نیز مشكل دارند.» وی ادامه داد: «وزیر بهداشت پیشنهاد ایجاد بانك آینه برای حل مشكل تامین مواد اولیه و نیز اسناد اعتباری كارخانجات داروسازی را مطرح كرده بود كه تاكنون هیچ اتفاقی نیفتاده است.»

از سوی دیگر علاوه بر اینكه صنعت داروسازی ایران با بحران تامین مواد اولیه مواجه است و در تامین اعتبار خارجی نیز ناتوان است، پرداخت نشدن بدهی‌های دولت به تولیدكنندگان دارو نیز، صنعت داروسازی را تحت فشار مضاعف قرار داده تا جایی كه تولیدكنندگان دارو از تعطیلی قریب‌الوقوع خطوط تولید كارخانه‌های داروسازی خبر می‌دهند.

كریمیان نیز می‌گوید: «داروخانه‌های دولتی در حال حاضر 400 میلیارد تومان به شركت‌های پخش دارو بدهكارند لذا با این شرایط پیشنهاد می‌كنیم تا هرچه سریع‌تر 500 میلیون دلار نقدینگی به صنعت داروسازی تزریق شود چراكه با ادامه وضعیت از آبان و آذر به بعد تولید دارو با مشكل مواجه می‌شود.»

در همین حال عباس كبریایی‌زاده، دبیر انجمن داروسازان تهران نیز از رو به تعطیل گذاشتن كارخانه‌های داروسازی از اواخر تابستان خبر می‌دهد. وی بی‌توجهی به نظام بانكی كشور و نقدینگی تولید و عدم‌بازگشت سرمایه از موسسات دولتی را از عوامل تهدیدكننده صنعت داروسازی برشمرد و افزود: «اعمال سیاست انقباضی در نظام بانكداری و پرداخت تسهیلات به صنعت داروسازی و بدهی‌های انباشته شده بیمارستان‌های دولتی و سازمان‌های بیمه‌گر به شركت‌های پخش‌دارو این صنعت را با بحران روبه‌رو كرده است.»

بحران نقدینگی و ناتوانی در تامین بخش گسترده‌ای از مواد اولیه در شرایطی صورت می‌گیرد كه مسوولان دولتی استراتژی‌های خود را برای مقابله با تحریم دارویی اعلام نمی‌كنند و تنها به سكوت و انكار تحریم بسنده كرده‌اند